بهترین دکتر فوق تخصص پارکینسون در تهران*دکتر متخصص پارکینسون

آخرین به‌روزرسانی در 2026-03-15 توسط گروه پزشکی مرکز چند تخصصی دکتر موسوی

دکتر فوق تخصص پارکینسون کیست؟

دکتر فوق تخصص پارکینسون پزشکی است که در تشخیص و درمان بیماری پارکینسون تخصص دارد. بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی پیشرونده است که بر حرکت تأثیر می گذارد. علائم پارکینسون شامل لرزش، سفتی، کندی حرکات و عدم تعادل است.

متخصصان مغز و اعصاب که به عنوان متخصصان پارکینسون نیز شناخته می شوند، از جمله پزشکانی هستند که در تشخیص و درمان بیماری های مغز، نخاع و اعصاب تخصص دارند. آنها معمولاً اولین کسانی هستند که افراد مبتلا به پارکینسون را می بینند. اگر یک متخصص مغز و اعصاب مشکوک به ابتلا به بیماری پارکینسون باشد، ممکن است فرد را به یک متخصص پارکینسون ارجاع دهد.

متخصصان پارکینسون انواع مختلفی از درمان ها را برای کمک به افراد مبتلا به پارکینسون مدیریت علائم خود ارائه می دهند. این شامل داروها، جراحی و فیزیوتراپی است.

اگر شما یا یکی از عزیزانتان مبتلا به بیماری پارکینسون هستید، حتما باید به دنبال مراقبت از یک متخصص واجد شرایط باشید. یک متخصص پارکینسون می تواند به شما کمک کند تا بهترین گزینه های درمانی را برای نیازهای خود پیدا کنید و کیفیت زندگی خود را بهبود ببخشید. در بهترین مرکز تخصصی و درمانی مغز و اعصاب در غرب تهران با پزشکان مجرب و متخصص در خدمت شما هستیم.

یافتن متخصص پارکینسون مناسب می تواند تفاوت زیادی در کیفیت زندگی شما ایجاد کند. با کمی وقت و تلاش می توانید پزشکی را پیدا کنید که به شما کمک کند تا بیماری پارکینسون خود را مدیریت کنید و زندگی سالم و پرباری داشته باشید.

بیماری پارکینسون از نظر بهترین فوق تخصص پارکینسون

بیماری پارکینسون (Parkinson’s Disease) از نظر بهترین فوق تخصص پارکینسون ،یک اختلال عصبی پیشرونده است که بر سیستم حرکتی بدن تأثیر میگذارد. این بیماری معمولاً با علائمی مانند لرزش، سفتی عضلانی، کندی حرکت، و مشکل در راه رفتن شناخته میشود . علائم به تدریج ظاهر میشوند و با گذشت زمان بدتر میشوند. پارکینسون معمولاً در افراد بالای ۶۰ سال بروز میکند و مردان بیشتر از زنان به آن مبتلا میشوند علت دقیق بیماری پارکینسون هنوز ناشناخته است، اما تحقیقات نشان دادهاند که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی میتواند در بروز آن نقش داشته باشد.

در این بیماری، سلولهایی که دوپامین تولید میکنند (یک انتقال دهنده عصبی مهم برای کنترل حرکت) در مغز تخریب میشوند، که منجر به بروز علائم حرکتی میشود.

بیماری پارکینسون در صورت پیشرفت می تواند بسیار آزار دهنده باشد به همین دلیل در صورت مشاهده کوچکترین علائم از این بیماری باید سریعا به فوق تخصص پارکینسون ما در کلینیک ویستان مراجعه نمایید.

بهترین دکتر متخصص پارکینسون در تهران

یافتن بهترین دکتر متخصص پارکینسون در تهران می تواند چالش برانگیز باشد، اما با در نظر گرفتن چند عامل کلیدی می توانید فرآیند را آسان تر کنید. در اینجا چند نکته وجود دارد:

صلاحیت و تجربه:

• به دنبال پزشکی باشید که در زمینه نورولوژی و به طور خاص در اختلالات حرکتی مانند بیماری پارکینسون تخصص داشته باشد.
• مطمئن شوید که پزشک سابقه اثبات شده ای در درمان افراد مبتلا به پارکینسون دارد.
• از پرسیدن در مورد تعداد سال هایی که پزشک در حال معالجه بیماران پارکینسون بوده است و همچنین تعداد بیمارانی که درمان کرده است نترسید.

شهرت و نظرات:

• در مورد شهرت پزشک در بین بیماران و همکارانش تحقیق کنید.
• نظرات بیماران فعلی و گذشته را به صورت آنلاین یا از طریق دوستان و خانواده خود بخوانید.
• به دنبال پزشکی باشید که معروف به داشتن دلسوزی، شفقت و مهارت های ارتباطی خوب باشد.

مناسبت:

• مطمئن شوید که پزشک در مکانی مناسب برای شما مطب دارد.
• در نظر بگیرید که چه نوع برنامه بیمه ای دارید و آیا پزشک آن را می پذیرد یا خیر.
• از پرسیدن در مورد زمان انتظار برای قرار ملاقات و سیاست لغو نترسید.

روش درمانی:

• در مورد روش درمانی پزشک سوال کنید و مطمئن شوید که با فلسفه مراقبت شما مطابقت دارد.
• از پرسیدن در مورد انواع درمان هایی که پزشک ارائه می دهد و همچنین تجربه او با هر درمان نترسید.
• مطمئن شوید که پزشک برای پاسخگویی به سوالات شما و رسیدگی به نگرانی های شما وقت می گذارد.

ارتباط:

• احساس راحتی و اعتماد به پزشک مهم است.
• باید بتوانید به طور آزادانه در مورد علائم و نگرانی های خود با پزشک صحبت کنید.
• مطمئن شوید که پزشک به شما گوش می دهد و به شما احترام می گذارد.

یافتن بهترین دکتر متخصص پارکینسون می تواند تفاوت زیادی در کیفیت زندگی شما ایجاد کند. با در نظر گرفتن این عوامل و پرسیدن سوالات مناسب، می توانید پزشکی را پیدا کنید که مراقبت های با کیفیت و دلسوزانه ای را به شما ارائه دهد.

در نهایت به شما پیشنهاد می کنیم برای تشخیص و درمان انواع بیماری های عصبی خود به متخصصان ما در کلینیک ویستان مراجعه نموده و با آنها مشورت نمایید.

فوق تخصص پارکینسون علائم بیماری پارکینسون را چطور بیان می کند؟

علائم بیماری پارکینسون از نظر پزشکان فوق تخصص پارکینسون شناخته شده هستند در جدول زیر به بررسی این علائم می پردازیم:

ردیف	علامت	توضیح
1	لرزش	شایع ترین علامت پارکینسون است. معمولاً از یک دست یا پا شروع می شود و در حالت استراحت بدتر می شود
2	سفتی	سفتی عضلانی نیز یک علامت شایع پارکینسون است. می تواند باعث سختی در حرکت اندام ها و ایجاد احساس درد یا گرفتگی شود.
3	کندی حرکات	افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است متوجه شوند که انجام حرکات روزمره مانند لباس پوشیدن، غذا خوردن و نوشتن برای آنها دشوار است.
4	مشکلات تعادل و هماهنگی	پارکینسون می تواند باعث مشکل در تعادل و هماهنگی شود که منجر به زمین خوردن می شود.
5	تغییرات خلقی و شناختی	افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است دچار افسردگی، اضطراب، مشکلات حافظه و سایر تغییرات خلقی و شناختی شوند.
6	مشکلات خواب	افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است در به خواب رفتن یا خواب ماندن مشکل داشته باشند.
7	یبوست	یبوست یک علامت شایع پارکینسون است.
8	مشکلات گفتاری	افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است در صحبت کردن با صدای بلند یا واضح مشکل داشته باشند.
9	مشکلات بلع	افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است در بلع غذا یا مایعات مشکل داشته باشند.
10	افت ناگهانی فشار خون	افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است دچار افت ناگهانی فشار خون شوند که باعث سرگیجه یا غش می شود.

توجه: این لیست کاملی از تمام علائم بیماری پارکینسون نیست. برخی از افراد ممکن است علائم دیگری را تجربه کنند که در اینجا ذکر نشده است.

اگر نگران ابتلا به بیماری پارکینسون هستید، با پزشک فوق تخصص پارکینسون ما در کلینیک ویستان صحبت کنید. آنها سابقه پزشکی شما را بررسی کرده، معاینه فیزیکی انجام می دهند و آزمایشات لازم را برای تعیین علت علائم شما تجویز می کنند.

تشخیص بیماری پارکینسون چگونه است؟

تشخیص بیماری پارکینسون معمولاً بر اساس معاینه دقیق و سابقه بیمار انجام میشود. پزشک ممکن است معاینات عصبی انجام دهد و تغییراتی مانند راه رفتن، نوشتن دستی و حالات چهره، مشکل در برخاستن از صندلی و غیره را مشاهده کند . در برخی موارد، ممکن است از آزمایشهای تصویربرداری عصبی مانند MRI یا CT-Scan برای تأیید تشخیص و رد سایر بیماریها استفاده شود در ادامه به بررسی هر کدام از این روش ها می پردازیم:

سی تی اسکن و ام آر آی: سی تی اسکن (CT Scan) و ام آر آی (MRI) هر دو روشهای تصویربرداری پزشکی هستند که برای تشخیص بیماریها و شرایط پزشکی مختلف استفاده میشوند. اما تفاوتهای اساسی بین این دو وجود دارد:

سی تی اسکن:

•  از اشعه ایکس برای ایجاد تصاویر مقطعی از بدن استفاده میکند.

•  میتواند تصاویر با وضوح بالا از استخوانها و ساختارهای سخت بدن ارائه دهد.

•  اغلب برای تشخیص شکستگیها، عفونتها و تومورها استفاده میشود.

ام آر آی:

•  از میدانهای مغناطیسی قوی و امواج رادیویی برای تولید تصاویر استفاده میکند.

•  تصاویر دقیق تری از بافتهای نرم مانند مغز، رباطها و سیستم تولید مثل ارائه میدهد.

•  برای تشخیص آسیبهای تاندون و رباط، تومورهای مغزی و آسیبهای نخاعی مناسب است.

سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی: پزشک شما در مورد سابقه پزشکی شما از جمله سابقه خانوادگی بیماری پارکینسون و هر گونه دارویی که مصرف می کنید سوال می کند. آنها همچنین معاینه فیزیکی انجام می دهند تا علائم بیماری پارکینسون مانند لرزش، سفتی، کندی حرکات و مشکلات تعادل را بررسی کنند.

اگر احساس می کنید که به هر یک از بیماری های عصبی از جمله پارکینسون مبتلا شده اید به شما پیشنهاد می کنیم جهت بررسی بیشتر ، تشخیص و درمان این بیماری با پزشکان متخصص ما در کلینیک ویستان در تماس باشید.

علت بیماری پارکینسون چیست؟

علت دقیق بیماری پارکینسون هنوز ناشناخته است، اما دانشمندان معتقدند که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی در بروز این بیماری نقش دارند.

عوامل ژنتیکی:

• حدود 15 درصد افراد مبتلا به پارکینسون، خویشاوند درجه اول مبتلا به این بیماری دارند.
• جهش در چندین ژن مختلف با افزایش خطر ابتلا به پارکینسون مرتبط است.
• با این حال، داشتن جهش در این ژن ها به معنای ابتلا قطعی به پارکینسون نیست.

عوامل محیطی:

• قرار گرفتن در معرض سموم خاص، مانند آفت کش ها و حلال ها، ممکن است خطر ابتلا به پارکینسون را افزایش دهد.
• آسیب سر شدید نیز ممکن است خطر ابتلا به پارکینسون را افزایش دهد.
• با این حال، این عوامل محیطی به تنهایی باعث ایجاد پارکینسون نمی شوند.

در افراد مبتلا به پارکینسون، سلول های تولید کننده دوپامین در ناحیه ای از مغز به نام جسم سیاه می میرند. دوپامین یک انتقال دهنده عصبی است که به کنترل حرکات بدن کمک می کند. مرگ این سلول ها منجر به علائم مشخصه پارکینسون مانند لرزش، سفتی، کندی حرکات و مشکلات تعادل می شود.

عوامل دیگری که ممکن است در بروز بیماری پارکینسون نقش داشته باشند عبارتند از:

• تجمع پروتئین های غیرطبیعی در مغز: در مغز افراد مبتلا به پارکینسون، توده هایی از پروتئین به نام اجسام لوئی یافت می شود. دانشمندان معتقدند که این اجسام لوئی ممکن است در مرگ سلول های تولید کننده دوپامین نقش داشته باشند.
• التهاب: التهاب در مغز ممکن است در مرگ سلول های تولید کننده دوپامین نقش داشته باشد.
• اختلالات عملکرد میتوکندری: میتوکندری ها اندامک های سلولی هستند که انرژی تولید می کنند. برخی تحقیقات نشان می دهد که اختلالات عملکرد میتوکندری ممکن است در بروز بیماری پارکینسون نقش داشته باشد.

تحقیقات در مورد علت بیماری پارکینسون همچنان ادامه دارد. دانشمندان امیدوارند که درک بهتر از این بیماری منجر به توسعه درمان های جدید و موثرتر شود.

روش های درمان بیمای پارکینسون توسط دکتر متخصص پارکینسون

درمان بیماری پارکینسون به طور کلی شامل روشهای دارویی و غیر دارویی است که هدف آنها کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی بیماران است. در اینجا به برخی از روشهای درمانی موجود اشاره میکنم:

روشهای دارویی:

•  لوودوپا: این دارو پیشساز دوپامین است و به کاهش علائم بیماری کمک میکند.

•  آمانتادین: برای کنترل لرزش و سایر علائم حرکتی استفاده میشود.

•  مهارکننده های MAO-B مانند سفینامید و راساژیلین: این داروها مانع از تجزیه دوپامین در مغز میشوند.

•  آگونیستهای دوپامین: مانند پرامیپکسول، که مستقیماً بر روی گیرنده های دوپامین در مغز تأثیر میگذارند

روشهای غیر دارویی:

•  فیزیوتراپی: به بهبود تعادل و انعطافپذیری کمک میکند.

•  تمرینات حرکتی: به افزایش قدرت عضلات و کاهش ریگرسیون عضلانی کمک میکنند.

•  تمرینات تنفسی و صداپردازی: برای کنترل مشکلات صوتی و ضعف صدا مفید هستند

روشهای جدیدتر:

•  درمان با سلولهای بنیادی: درمان پارکینسون با سلول‌های بنیادی یک حوزه تحقیقاتی جدید و امیدوارکننده است که در حال حاضر در مراحل اولیه مطالعه و آزمایش بالینی قرار دارد.

در این روش درمانی، از سلول‌های بنیادی برای جایگزینی سلول‌های آسیب‌دیده در مغز که مسئول تولید دوپامین هستند، استفاده می‌شود. دوپامین یک انتقال دهنده عصبی است که برای حرکت و هماهنگی بدن ضروری است. مرگ این سلول‌ها در مغز افراد مبتلا به پارکینسون منجر به علائم این بیماری می‌شود.

دو نوع اصلی سلول بنیادی که برای درمان پارکینسون مورد بررسی قرار می‌گیرند عبارتند از:

• سلول‌های بنیادی جنینی: این سلول‌ها از جنین‌های سقط شده یا اهدایی به دست می‌آیند. آنها توانایی تبدیل شدن به هر نوع سلول در بدن را دارند، از جمله سلول‌های عصبی که دوپامین تولید می‌کنند.
• سلول‌های بنیادی پرتوان القایی (iPSCs): این سلول‌ها از سلول‌های بالغ بدن مانند سلول‌های پوست یا خون به دست می‌آیند. دانشمندان می‌توانند آنها را به گونه‌ای مهندسی کنند که به سلول‌های عصبی تبدیل شوند.

تحقیقات اولیه نشان داده است که درمان پارکینسون با سلول‌های بنیادی می‌تواند در برخی افراد بی‌خطر و مؤثر باشد. برخی از مطالعات بالینی کوچک نشان داده‌اند که این درمان می‌تواند علائم بیماری را بهبود بخشد و کیفیت زندگی افراد مبتلا به پارکینسون را افزایش دهد.

•  ژن تراپی: ژن درمانی پارکینسون روشی هیجان‌انگیز و نوظهور برای درمان این بیماری است که در حال حاضر در مراحل اولیه تحقیق و آزمایشات بالینی قرار دارد. هدف این روش درمانی، اصلاح ژن‌های معیوب یا جایگزینی آنها با ژن‌های سالم برای جلوگیری از پیشرفت بیماری یا حتی معکوس کردن برخی از علائم آن است.

دو روش اصلی برای ژن درمانی پارکینسون وجود دارد:

• ژن درمانی مستقیم: در این روش، یک ژن سالم به طور مستقیم به مغز افراد مبتلا به پارکینسون تزریق می‌شود. این کار می‌تواند با استفاده از ویروس‌های اصلاح‌شده که به عنوان ناقل عمل می‌کنند، انجام شود.
• ژن درمانی غیرمستقیم: در این روش، سلول‌های خارج از بدن بیمار اصلاح ژنتیکی می‌شوند و سپس به بدن بازگردانده می‌شوند تا جایگزین سلول‌های معیوب شوند.

ژن درمانی پارکینسون مزایای بالقوه زیادی دارد، از جمله:

• هدفمند بودن: این روش می‌تواند ژن‌های خاصی را که مسئول بیماری هستند، هدف قرار دهد.
• پایداری: ژن‌های سالم می‌توانند به طور بالقوه اثرات طولانی‌مدتی داشته باشند.
• توانایی معکوس کردن بیماری: در تئوری، ژن درمانی می‌تواند سلول‌های آسیب‌دیده را ترمیم کند و روند بیماری را معکوس کند.

با این حال، چالش‌های زیادی نیز برای غلبه بر این روش درمانی قبل از اینکه به طور گسترده در دسترس باشد، وجود دارد:

• انتقال ژن به مغز: رساندن ژن‌های سالم به مغز، به ویژه به سلول‌های عصبی عمیق که تحت تأثیر پارکینسون قرار می‌گیرند، دشوار است.
• ایمنی: خطر عوارض جانبی، از جمله واکنش‌های ایمنی و عفونت وجود دارد.
• کنترل دقت: اطمینان از اینکه ژن‌های سالم به درستی در سلول‌های هدف قرار گرفته و عملکرد صحیح دارند، مهم است.
• اثرات بلندمدت: اثرات بلندمدت ژن درمانی پارکینسون هنوز ناشناخته است

•  درمان با فاکتورهای رشد: در این روش درمانی، از فاکتورهای رشد، که پروتئین‌های طبیعی هستند که می‌توانند رشد و تمایز سلول‌ها را تحریک کنند، برای کمک به ترمیم یا جایگزینی سلول‌های آسیب‌دیده در مغز که مسئول تولید دوپامین هستند، استفاده می‌شود. مرگ این سلول‌ها در مغز افراد مبتلا به پارکینسون منجر به علائم این بیماری می‌شود.

دو نوع اصلی فاکتور رشد که برای درمان پارکینسون مورد بررسی قرار می‌گیرند عبارتند از:

• فاکتورهای رشد عصبی (NGFs): این فاکتورها می‌توانند رشد و بقای سلول‌های عصبی را تحریک کنند.
• فاکتورهای رشد مشتق از خط سلولی (GDNFs): این فاکتورها می‌توانند تمایز سلول‌های بنیادی را به سلول‌های عصبی دوپامین‌ساز تحریک کنند.

تحقیقات اولیه نشان داده است که درمان پارکینسون با فاکتورهای رشد می‌تواند در برخی افراد بی‌خطر و مؤثر باشد. برخی از مطالعات بالینی کوچک نشان داده‌اند که این درمان می‌تواند علائم بیماری را بهبود بخشد و کیفیت زندگی افراد مبتلا به پارکینسون را افزایش دهد.

با این حال، چالش‌های زیادی برای غلبه بر این روش درمانی قبل از اینکه به طور گسترده در دسترس باشد، وجود دارد:

• انتقال فاکتورهای رشد به مغز: رساندن فاکتورهای رشد به مغز، به ویژه به سلول‌های عصبی عمیق که تحت تأثیر پارکینسون قرار می‌گیرند، دشوار است.
• اثربخشی: فاکتورهای رشد ممکن است برای همه افراد مبتلا به پارکینسون مؤثر نباشند.
• ایمنی: خطر عوارض جانبی، از جمله واکنش‌های ایمنی و عفونت وجود دارد.
• اثرات بلندمدت: اثرات بلندمدت درمان پارکینسون با فاکتورهای رشد هنوز ناشناخته است.

علیرغم این چالش‌ها، درمان پارکینسون با فاکتورهای رشد پتانسیل تبدیل شدن به یک درمان مهم برای این بیماری را دارد. تحقیقات در این زمینه به طور فعال در حال انجام است و دانشمندان امیدوارند که در نهایت این روش درمانی بتواند به افراد مبتلا به پارکینسون زندگی طولانی‌تر و با کیفیت بهتری ارائه دهد.

•  داروهای جدید: که هدف آنها کاهش عوارض جانبی مانند دیسکنزی و توهمات است

همچنین، روشهای طبیعی مانند مصرف میوه ها و سبزیجات تازه، سم زدایی بدن، مصرف پروبیوتیکها، محدود کردن مصرف پروتئین و افزایش مصرف امگا۳ نیز میتوانند به بهبود علائم کمک کنند

توجه داشته باشید که این اطلاعات تنها جهت افزایش آگاهی شما ارائه شدهاند و قبل از شروع هرگونه درمان، باید با پزشک متخصص مشورت کنید. هر بیماری ممکن است نیاز به رویکرد درمانی خاص خود داشته باشد و تنها یک پزشک متخصص پارکینسون میتواند برنامه درمانی مناسب را تجویز کند.

طول عمر بیماران پارکینسون چقدر است؟

امید به زندگی متوسط پس از تشخیص بیماری پارکینسون حدود 7 تا 15 سال است. با این حال، این فقط یک میانگین است و امید به زندگی فردی می تواند به طور قابل توجهی بسته به عوامل مختلفی از جمله سن هنگام تشخیص، شدت علائم، سلامت کلی و دسترسی به مراقبت های پزشکی متفاوت باشد.

به طور کلی چندین عامل وجود دارد که می تواند بر امید به زندگی افراد مبتلا به پارکینسون تأثیر بگذارد از جمله موارد زیر :

• سن هنگام تشخیص: افراد جوانتر هنگام تشخیص بیماری پارکینسون تمایل به امید به زندگی طولانی تری دارند.
• شدت علائم: افراد مبتلا به پارکینسون خفیف تمایل به امید به زندگی طولانی تری نسبت به افراد مبتلا به پارکینسون شدید دارند.
• سلامت کلی: افراد مبتلا به سایر بیماری های مزمن تمایل به امید به زندگی کوتاه تری دارند.
• دسترسی به مراقبت های پزشکی: افراد مبتلا به دسترسی به مراقبت های پزشکی با کیفیت تمایل به امید به زندگی طولانی تری دارند.

مهم است که به یاد داشته باشید که امید به زندگی فقط یک برآورد است و نمی تواند آینده را پیش بینی کند. بسیاری از افراد مبتلا به پارکینسون زندگی طولانی و پرباری دارند.

اگر به بیماری پارکینسون مبتلا هستید روش های زیر را برای افزایش امید به زندگی خود با بیماری پارکینسون دنبال نمایید:

• از پزشک خود مراقبت های پزشکی منظم دریافت کنید.
• داروهای خود را طبق دستور مصرف کنید.
• در یک برنامه ورزشی منظم شرکت کنید.
• رژیم غذایی سالم داشته باشید.
• وزن سالم خود را حفظ کنید.
• استرس خود را مدیریت کنید.
• از حمایت اجتماعی برخوردار باشید.

با مراقبت از خود، می توانید به بهبود کیفیت زندگی خود و افزایش امید به زندگی خود با بیماری پارکینسون کمک کنید. در صورت نیاز به اطلاعات بیشتر،مشاوره و یا درمان می توانید با متخصصان ما در کلینیک ویستان در تماس باشید

بهترین دارو برای پارکینسون از نظر متخصص پارکینسون

اگر به طور کلی بخواهیم پاسخ دهیم باید به شما بگوییم که هیچ داروی واحدی به عنوان “بهترین” دارو برای همه ی بیماران مبتلا به پارکینسون وجود ندارد. بهترین دارو برای شما به عوامل مختلفی از جمله سن، شدت علائم، سلامت کلی و سایر داروهایی که مصرف می کنید بستگی دارد. و این دارو توسط بهترین متخصص پارکینسون باید برای شما تجویز گردد.

اما داروهای رایج پارکینسون عبارتند از:

• لوودوپا: موثرترین دارو برای درمان بیماری پارکینسون است. با این حال، می تواند عوارض جانبی مانند حالت تهوع، استفراغ و حرکات غیر ارادی ایجاد کند.
• کارbidopa: به افزایش جذب لوودوپا در مغز کمک می کند و می تواند به کاهش عوارض جانبی آن کمک کند.
• آگونیست های دوپامین: این داروها مغز را تحریک می کنند تا دوپامین بیشتری تولید کند یا اثرات دوپامین را تقلید کند. آنها معمولاً به عنوان داروی کمکی برای لوودوپا استفاده می شوند.
• مهارکننده های COMT: این داروها تجزیه دوپامین در مغز را کند می کنند و می توانند به افزایش اثرات لوودوپا کمک کنند.
• آنتی کولینرژیک ها: این داروها می توانند به لرزش، سفتی و مشکل در راه رفتن کمک کنند.
• داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs): این داروها می توانند به درد و التهاب کمک کنند.

پزشک شما با توجه به شرایط شما، بهترین دارو یا ترکیبی از داروها را برای شما تجویز خواهد کرد.